Vccverslag

Vrijwilligerswerk Psyiënt

Naam: Ellen Meesters

Klas: SWV3B

Slc: …………..

Praktijkbegeleidster: Sandra den Toom-Dolman

Uitleg activiteit:

Ik heb 35 uur vrijwilligerswerk gedaan bij Psyiënt. Dit is een vereniging die samenwerkt met Emergis. Het doel van deze vereniging is om psychiatrische cliënten weer aan het werk te laten gaan. Sommige cliënten kunnen nadat ze dit werk hebben gedaan weer normaal of redelijk normaal functioneren in de maatschappij.

Ik heb tijdens dit vrijwilligerswerk zowel in de boomgaard gewerkt, als op kantoor.

De competenties die hieraan verbonden zijn, zijn samenwerken en professionaliseren.

Aan de competentie samenwerken werk ik doordat ik samen met de cliënten en andere collega’s werk. Aan professionaliseren werk ik door te leren professionelere gesprekken te voeren met de cliënten.

Evaluatie/reflectie:

Dit vrijwilligerswerk bij Psyiënt was erg leerzaam. Ik heb nu in de praktijk gezien, wat ik op school in de theorie geleerd heb en heb nu een veel beter beeld van de psychiatrie.

De eerste dag dat ik mee ging plukken moest ik nog erg wennen. Sommige cliënten vond ik een beetje eng, omdat ze zeiden dat ze Hannibal Lector waren en nog meer van dat soort dingen. Ik wist niet goed hoe ik hierop moest reageren. Na het werk heb ik hier met mijn stagebegeleider Sandra, de hoofdcoach van Psyiënt, over gesproken. Op school hebben we in de lessen van psychiatrie te horen gekregen hoe we schizofrene cliënten het beste kunnen benaderen. Dat kon ik bij Psyiënt in de praktijk oefenen.

Ik vond het gelijk erg leuk en leerzaam. Ik vond het soms wel moeilijk om contact te maken met de cliënten. Sommigen waren nog erg gesloten. Dit gaf ik ook al aan bij mijn leerdoelen.

De tweede dag vond ik het al veel makkelijker om contact te maken met de cliënten. Wat me toen heel erg opviel was dat het verschil tussen cliënt en de coaches helemaal niet groot is. Het is zelfs zo dat de meeste coaches een paar jaar geleden zelf nog een (ernstige) psychische stoornis hadden. Voor de directeur geldt dat ook. Zij zijn het voorbeeld voor de anderen dat je er uit kan komen en weer normaal kan functioneren in de samenleving. Dat is ook de bedoeling van het werk, dat door te werken en contact te hebben met anderen de cliënten kunnen groeien en even niet alleen maar psychisch cliënt zijn. Ik vind dat een heel mooie gedachte. Iedereen wordt ook hetzelfde behandeld.

Op de tweede dag was het plukken na een uurtje al klaar en hebben we daarna een soort vergadering gehad. Het ging grotendeels over het voorval met de separeercel in Amsterdam, waarbij iemand is omgekomen. Bij Emergis worden de cliënten soms ook in de separeercel gestopt, terwijl het eigenlijk niet helemaal nodig is. Voor Omroep Zeeland hebben ze daar een programma voor gemaakt. Wat ik erg leuk vond was dat ze ook aan Diewertje, mijn collega HBO-stagiair, en aan mij vroegen of we wel eens in een separeercel hadden gezeten. Hieruit blijkt wel dat iedereen hetzelfde behandeld wordt. Op de weg terug naar kantoor gingen twee cliënten opeens spontaan vertellen over hun ervaringen met separeercellen. Één cliënt had er een keer 7 maanden in gezeten! Ik schrok hier best wel van en kon me goed inleven in de cliënt dat dat niet fijn moet zijn geweest. Hij zei dat het wel echt nodig was op dat moment.

Ik vraag me alleen af of zo’n lange tijd nodig is. Ik vond het mooi dat de cliënt er zo open over vertelde, omdat hij meestal vrij gesloten is.

Nog een paar andere dagen ben ik mee geweest naar de boomgaard. Ik vond dat een fijne manier van werken, omdat je daar met een cliënt samenwerkt en op een natuurlijke manier met elkaar in gesprek raakt over allerlei zaken. Van onbelangrijke dingen zoals het weer tot hun ziektebeeld, van alles hebben we daar besproken.

Ik ben op verschillende dagen mee geweest, dus ben ook met verschillende cliënten in aanraking gekomen.

Ik heb ook een paar keer op kantoor meegekeken. De eerste keer vond ik dat een beetje saai. De volgende keren waren wel leuker. Daar wordt minder gesproken en als er gesproken wordt, gaat het voornamelijk over het werk. Van dit werk heb ik niet zo heel veel geleerd, omdat ik al een administratieve achtergrond heb en de cliënten voornamelijk over werk spraken.

Één keer ben ik op de zaak gebleven om wat klusjes te doen zoals auto’s wassen enz.

Dat was weer een heel andere ervaring.

Ik heb geleerd op een meer professionele manier om te gaan met psychiatrische cliënten.

Ook heb ik nu een beter beeld van de psychiatrie en psychiatrische cliënten. Hiervoor kende ik het eigenlijk alleen van de theorie. Tijdens mijn stage vorig jaar heb ik een paar keer een gesprek gehad met een psychiatrische cliënt, maar dat ging voornamelijk over de uitkeringen.

Het belangrijkste wat ik geleerd heb is eigenlijk dat psychiatrisch cliënten eigenlijk helemaal niet zoveel verschillen van andere mensen. Ze hebben wel een stoornis, maar vaak merk je daar heel weinig van. Ze zijn vaak ook erg sociaal en open naar andere mensen toe. Ik vond het contact met de meeste cliënten erg prettig. Sommigen vind ik nog steeds wel een beetje eng, maar mijn beeld dat psychiatrisch cliënten heel anders en eng zijn is helemaal bijgesteld. Dat is voor mijn verdere opleiding en later werk heel belangrijk.

Dit vrijwilligerswerk is een heel goede aanvulling op mijn studie geweest.

Verder heb ik geleerd hoe ik prettig kan samenwerken. Ik heb de balans kunnen vinden

tussen prettig samenwerken voor mezelf en ook voor mijn collega’s.